Οι Θεοί αίτιοι της κίνησης του νου

69,16
“…όλοι οι θεοί είναι αίτιοι της κίνησης, οι θεοί της ουσίας και της ζωής με βάση την δύναμη, που
κινείται, ζει και ενεργεί από μόνη της, οι νοητικοί θεοί με την ίδια τους την ύπαρξη ανεβάζουν όλα
τα κατώτερα προς την τελειότητα της ζωής με βάση την “πηγή και την αρχή” όλων των δεύτερων
και τρίτων προόδων “της κίνησης” και οι ενιαίοι οι οποίοι θεοποιούν όλα τα καθολικά γένη μέσω
της συμμετοχής τους, με βάση την πρωταρχική, τέλεια και άγνωστη δύναμη της ενέργειας τους…”

Όλοι οι Θεοί είναι αίτιοι την νοητικής κίνησης.

Έχουμε 3 είδη.

  • Οι Θεοί της ουσίας και της ζωής, δίνουν την ζωή μέσω της κίνησης της ψυχής
  • Οι Νοητικοί Θεοί με την ίδια τους την ύπαρξη ανεβάζουν τις κατώτερες υποστάσεις προς τα ανώτερα πεδία. Αυτοί οι Θεοί είναι που εκδηλώνουν την θεοφορία και καθιστούν τους ανθρώπους ένθεους.
  • Οι Ενιαίοι Θεοί, θεοποιούν τα κατώτερα με την συμμετοχή τους σε αυτά.

cropped-proclus.jpg

Παρατηρήσεις για τις συζητούμενες υποθέσεις του Παρμενίδη, παρατηρήσεις οι οποίες δείχνουν την μεταξύ τους λογική συνέχεια και την συμφωνία τους με την πραγματικότητα.

56,15
“η ύπαρξη του Ενός προχωρά από πάνω μέχρι την πιο ασθενή υπόσταση των πραγμάτων.”

Εδώ αναφέρεται ότι το Εν ενυπάρχει εντός όλων των υπάρξεων.

Οι υπάρξεις που εξέχουν στις αρετές είναι πιο κοντά στο Εν.

Ενώ οι υπάρξεις που δρουν χωρίς αρετή είναι πιο απομακρυσμένες από το Εν.

Ωστόσο ακόμη και οι υπάρξεις που είναι απομακρυσμένες από το Εν εντός τους ενυπάρχει το Εν και τους δίνει την υπόσταση τους μέσα στο Γίγνεσθαι.

Επειδή όλες οι υπάρξεις οφείλουν την ύπαρξη τους στο Εν είναι δεκτικές στις αρετές και μπορούν να μεταβληθούν και να πλησιάσουν το Εν ανάλογα την ποιότητα τους.

57,5
“Γιατί όπως τα σώματα με την ίδια την ζωή τους συνδέονται με την ψυχή και όπως οι ψυχές με το
διανοητικό τους μέρος ανάγονται στον καθολικό νου και στην πρωταρχική νόηση, έτσι βέβαια και
τα αληθινά όντα με την δική τους ενότητα έχουν αναχθεί στην υπερβατική Ενότητα και έτσι είναι
αχώριστα από την πρωταρχική αιτία.”

  • Για τα θνητά όντα που έχουν σώμα, το σώμα τους συνδέεται με την ζωή
  • Η ζωή με την ψυχή.
  • Η ψυχή με την διάνοια.
  • Η δε δοιάνια τα ανάγει στον ενιαίο και καθολικό νου.
  • Τέλος ο νους τα συνδέει με την πρωταρχική νόηση της Ενάδας του νου.

Τα όντως όντα (Θεοί) με την δική τους ενότητα ανάγωνται στην Ενάδα των Θεών η οποία τα συνδέει στο Εν (την πρωταρχική αιτία)

58,15
“Και για να μιλήσω γενικά αυτό συμπεραίνουμε από όλα τα όντα, ότι δηλαδή, αν υπάρχει το Ένα
υπάρχουν και όλα μέχρι και την τελευταία υπόσταση, αν όμως δεν υπάρχει, δεν υπάρχει κανένα
από τα όντα. Είναι λοιπόν αίτιο που δημιουργεί και διασώζει όλα τα όντα το Ένα, πράγμα το οποίο
και ο Παρμενίδης το έβγαλε ως συμπέρασμα στο τέλος του διαλόγου.”

cropped-proclus.jpg

Ποιος ο τρόπος αντίληψης των θεών;

15,15

Ο Πρόκλος αναφέρει ότι ο τρόπος της αντίληψης των θεών δεν είναι με το να στρέφουμε την παρατήρηση της νόησης μας στο περιβάλλον αλλά εντός μας στην ίδια μας την ψυχή. Ο διαλογισμός και ο ησυχασμός είναι δύο τέτοιες ασκήσεις.

Γιατί τα όμοια αναγνωρίζονται από τα όμοια.
Έτσι από την αίσθηση γίνεται αντιληπτό το αισθητό, από την αντίληψη το αντιληπτό, από το μυστικό το μυστικό και η ψυχή είναι το μυστικό του είναι του ανθρώπου.

Το θείο άρα από το θείο.
Στρέφοντας ο άνθρωπος την παρατήρηση εντός της ψυχής μέσα σε ηρεμία και γαλήνη ώστε να μην αποσπάται βιώνει βιόματα μυστικά και σιγά σιγά βιώνει και τους Θεούς.

Έτσι οι νοητοί Θεοί γίνονται, μέσω της ψυχικής κάθαρσης των ελαττωμάτων του ανθρώπου, ορατοί εντός του.

Μέσα πλέον όχι από μια θεώρηση αλλά από μια βιωματική κατάσταση. Έτσι δεν θεωρούμε την Ευτυχία αλλά την βιώνουμε, δεν θεωρούμε την Καλοσύνη αλλά την ασκούμε, δεν θεωρούμε την Ευδαιμονία αλλά την ζούμε.

Αυτό είναι το λεγόμενο γνώθι σ’ αυτόν που προτείνει ο Σωκράτης μέσα από τους διαλόγους του Πλάτωνα και αυτός είναι ο τρόπος αντίληψης των Θεών η “εν βίω
γνώση” με εργαλείο την ψυχή του ανθρώπου.

Proclus

Ποιός είναι ο θεολόγος κατά τον Πλάτωνα.

Η παρούσα μελέτη είναι βασισμένη στο πρώτο βιβλίο του Πλατωνικού φιλοσόφου Πρόκλου.
Στην μελέτη αυτή καταγράφονται αποσπάσματα του βιβλίου αυτού καθιστώντας τις Πλατωνικές
απόψεις περισσότερο σαφείς.

Ποιός είναι ο θεολόγος κατά τον Πλάτωνα και από που αρχίζει και μέχρι ποιές υποστάσεις ανεβαίνει και με ποιά δύναμη της ψυχής ενεργεί.

12, 10
Ο Πρόκλος αναφέρει τις διάφορες μορφές θεολογίας και τις κατηγορίες των διάφορων θεολόγων.
Αυτοί είναι,
1) αυτοί που ονομάζουν ως “θεούς” τα πρώτα από την φύση τους, ίσως εννοεί τα πρώτα
“αίτια”,
2) αυτούς που θεωρούν μόνο αξιόλογη την υλική υπόσταση της ύπαρξης και θέτουν σε
δεύτερη μοίρα ως προς την ουσία όλα τα είδη των άυλων και χαρακτηρίζουν τις αρχές των
όντων υλικές και την εσωτερική διάθεση μας που τις αναγνωρίζει υλική,
3) αυτούς που εξαρτούν όλα τα υλικά σώματα από τα άυλα και εντοπίζουν την πρωταρχική
ύπαρξη στην ψυχή και τις ψυχικές δυνάμεις, και αποκαλούν θεούς τις καλύτερες ψυχές και
ονομάζουν θεολογία την επιστήμη που ανέρχεται έως αυτές και τις αναγνωρίζει,
4) αυτούς που τα είδη των ψυχών τα παράγουν από μια ανώτερη αρχή και θεωρούν τον νου ως
καθοδηγητή των πάντων, υποστηρίζουν ότι η καλύτερη τελείωση είναι η ένωση της ψυχής
με τον νου και πιστεύουν ότι το διανοητικό είδος της ζωής είναι το πιο πολύτιμο από όλα
και ταυτίζουν την θεολογία με την ερμηνεία της νοητικής ουσίας.

Proclus