Περί της «κίνησης» των άψυχων και έμψυχων σωμάτων

62,20
“υπάρχει λοιπόν κάποια άλλη φύση ξεχωριστή από τα σώματα και βρίσκεται και μέσα στον ουρανό
και και μέσα εδώ στα πολυμεταβαλλόμενα στοιχεία από την οποία προέρχεται αρχικά η κίνηση των
σωμάτων.”

Η κίνηση προέρχεται από κάποια άλλη φύση ξεχωριστή από τα σώματα (έμψυχα, άψυχα, αθάνατα)

Η φύση αυτή που είναι το αίτιο της κίνησης βρίσκεται και στα αθάνατα όντα που ενυπάρχουν στον ουρανό (μυθολογικά όχι τον υλικό ουρανό) και στα όντα που ενυπάρχουν στο Γίγνεσθαι (πεδίο θνητών)

Εδώ σημειώνεται η διάκριση του αιτίου της κίνησης ως ξεχωριστή φύση και όχι σαν υπόσταση από τα κινούμενα σώματα.

Αργότερα θα λεχθεί ότι το ανθρώπινο σώμα είναι άψυχο και νεκρό και αυτό που του δίνει κίνηση και ζωή είναι κάτι το αυτοκινούμενο που ταυτίζεται με την ψυχή.

63,1
“Γιατί όλα τα άψυχα είναι μόνο ετεροκινούμενα, όπως και όσα τυχόν υφίστανται την κίνηση, από
την φύση τους την υφίστανται από κάποια δύναμη που τα κινεί και τα ωθεί απ’ έξω. Απομένει
λοιπόν τα έμψυχα να δίνουν αυτήν την εντύπωση και να είναι δευτερευόντως αυτοκινούμενα, ενώ
πρώτη η ψυχή που βρίσκεται μέσα σε αυτά να κινεί τον εαυτό της και να κινείται από μόνη της και
από την δική της δύναμη να δίνει και στα σώματα την εικόνα όπως ακριβώς ότι ζουν, έτσι και ότι
κινούνται από μόνα τους. Αν λοιπόν πρέπει η αυτοκινούμενη ουσία να είναι ανώτερη από τα
ετεροκινούμενα και η ψυχή είναι το πρώτο αυτοκινούμενο από την οποία φτάνει και στα σώματα η
εικόνα της αυτοκίνησης, τοτε η ψυχή θα βρίσκεται πάνω από τα σώματα και η κίνηση κάθε
σώματος θα είναι το αποτέλεσμα της ψυχής και της κίνησης μέσα σε αυτήν.”

Τα άψυχα σώματα είναι ετεροκινούμενα.

Τα έμψυχα σώματα είναι αυτοκινούμενα. Το ανθρώπινο σώμα είναι νεκρό χωρίς την ψυχή.

Η ψυχή πρώτα κινείται από την νόηση και αυτήν την κίνηση την προβάλει σαν εικόνα στα σώματα δίνοντας το χαρακτηριστικό της ζωής.

Έτσι έχουμε τον Νου και την Ψυχή ως αίτια της ζωής στα έμψυχα. Ο δε Νους βρίσκεται στο Είναι και η ψυχή συνδέεται με το σώμα.

Έτσι ο άνθρωπος είναι σαν ένας θνητός Θεός. Εμφανίζει θνητό σώμα και αθάνατη ψυχή και νου.

63,10
“Είναι λοιπόν αναγκαίο και ολόκληρος ο ουρανός και όλα όσα βρίσκονται σε αυτόν, τα οποία
έχουν ποικίλες κινήσεις, άλλη το ένα και άλλη το άλλο, και όσα κάνουν αυτές τις κινήσεις από την
φύση τους να έχουν κάποιες ψυχές που τα διευθύνουν και ως προς την ουσία ανώτερες από τα
σώματα, από μόνες τους κινούμενες, οι οποίες σε αυτά ακτινοβολούν από πάνω την δύναμη της
κινήσεως”

65,14
“Το σώμα λοιπόν και όλος αυτός ο αισθητός κόσμος ανήκει στα ετεροκινούμενα, ενώ η ψυχή είναι
αυτοκινούμενη, εξαρτώντας από τον εαυτό της όλες τις σωματικές κινήσεις, ενώ ο νους πριν από
αυτήν είναι ακίνητος”

cropped-proclus.jpg

Advertisements

“γιατί ο χρόνος είναι εικόνα της αιωνιότητας.”

61,1
Εδώ μας δίνεται ο γενικός κανόνας του Πλατωνικού συστήματος της ύπαρξης ιδεών-όντα που
οι ιδέες (παράγωγα τουν Νου των όντως όντων, Θεών) προβάλλονται στο υλαίο πεδίο σχηματίζοντας τα όντα εντός του μεταβαλλόμενου Γίγνεσθαι.

Στο πεδίο του Είναι (αμετάβλητο πεδίο) βρίσκεται η ιδέα της αιωνιότητος η οποία νοείται από τα όντως όντα.

Αυτή η ιδέα προβάλλεται στο πεδίο του Γίγνεσθαι και διαμορφώνει τον χρόνο ο οποίος ρέει δλδ μεταβάλει όσα όντα βρίσκονται εντός του.

Έτσι τα θνητά όντα μεταβάλλονται εντός του χρόνου, ενώ τα αθάνατα όντα δεν μεταβάλλονται εντός του αιώνα.

cropped-proclus.jpg