“γιατί ο χρόνος είναι εικόνα της αιωνιότητας.”

61,1
Εδώ μας δίνεται ο γενικός κανόνας του Πλατωνικού συστήματος της ύπαρξης ιδεών-όντα που
οι ιδέες (παράγωγα τουν Νου των όντως όντων, Θεών) προβάλλονται στο υλαίο πεδίο σχηματίζοντας τα όντα εντός του μεταβαλλόμενου Γίγνεσθαι.

Στο πεδίο του Είναι (αμετάβλητο πεδίο) βρίσκεται η ιδέα της αιωνιότητος η οποία νοείται από τα όντως όντα.

Αυτή η ιδέα προβάλλεται στο πεδίο του Γίγνεσθαι και διαμορφώνει τον χρόνο ο οποίος ρέει δλδ μεταβάλει όσα όντα βρίσκονται εντός του.

Έτσι τα θνητά όντα μεταβάλλονται εντός του χρόνου, ενώ τα αθάνατα όντα δεν μεταβάλλονται εντός του αιώνα.

cropped-proclus.jpg

Οι υποθέσεις του Παρμενίδη σχετίζονται με τις αρχές των όντων

Τι σωστά λένε όσοι ισχυρίζονται ότι οι συζητούμενες υποθέσεις του Παρμενίδη σχετίζονται με τις
αρχές των όντων και τι πρέπει να προστεθεί σε όσα λένε από την διαδικασία του ίδιου του
καθοδηγητή μας.
Η διπλή απόδειξη της ύπαρξης από τις 9 υποθέσεις του Παρμενίδη.
41,7
Εννέα υποθέσεις εξετάζονται στον διάλογο “Παρμενίδη”.

Οι πέντε πρώτες υποθέτουν την ύπαρξη του Ενός και μπορούν μέσω αυτής της υπόθεσης να θέσουν
την ύπαρξη όλων των όντων και τον ενδιάμεσο χώρο των καθολικών και το τέλος της προόδου των
πραγμάτων

Οι άλλες τέσσερις, πάλι, που ακολουθούν τις πέντε πρώτες εισηγούνται ότι δεν
υπάρχει το Ένα σύμφωνα με την υπόδειξη της διαλεκτικής μεθόδου, και έχουν την πρόθεση να
αποδείξουν ότι, σύμφωνα με την υπόθεση αυτή, από την αναίρεση του Ενός αναιρούνται όλα τα
όντα ακόμη και όσα είναι ορατά, έτσι οι πρώτες τα συμπεραίνουν όλα λογικά ενώ οι δεύτερες τα
παρουσιάζουν εντελώς πιο αδύνατα.
41,25
Για την πρώτη λοιπόν υπόθεση ο Πλάτωνας εξυμνεί την απόρρητη, άγνωστη και υπερβατική
υπεράνω κάθε οντότητας ιδιότητα της υπερούσιας αρχής των πάντων.
Ο όρος υπερούσιο δηλώνει τις θεότητες που λέγονται και Ενάδες και βρίσκονται πάνω από τα
όντα και υπό του Ενός. Είναι δηλαδή εκτός της ουσία της ύπαρξης των όντων σαν ένα
μεταβατικό πεδίο μεταξύ Εν και Όντων.

 

Άλλωστε ον και ουσία είναι ομόριζες λέξεις του ειμί.
Για την υπόθεση όμως που ακολουθεί την πρώτη αυτή υπόθεση δεν αναπτύσσουν όλοι την ίδια
διδασκαλία.

Αλλά οι παλαιοί και οι οπαδοί της διδασκαλίας του Πλωτίνου λένε ότι εδώ έχει παρουσιαστεί η νοητική φύση να λαμβάνει υπόσταση κάτω από την υπερούσια αρχή των όντων και
όσα συμπεράσματα εξάγονται από αυτήν όλα προσπαθούν να τα συνάψουν με την μία και
απολύτως τέλεια δύναμη του νου.

Σχηματικά έχουμε:

Ολύμπιοι Θεοί -> Νους -> Ενάδες -> Εν

cropped-proclus.jpg

Η κατανόηση των αοράτων και αφηρημένων αιτιών

35,23
Η παραπάνω έκφραση μας δείχνει πως η πλατωνική θεολογία έχει να κάνει με την περιγραφή των αοράτων και αφηρημένων αιτιών και την τοποθέτηση τους σε ένα οντολογικό σύστημα.
Αυτά τα αληθινά όντα που βρίσκονται εκτός μεταβολής είναι τα αληθινά όντα (όντως όντα) και
χαρακτηρίζονται ως αναλλοίωτα, αθάνατα και θεοί.

Επομένως εκτός μεταβολής υπάρχουν υπό του Ενός πλήθος όντων. Αυτά τα όντα είναι αθάνατα και οι θνητοί τα αναγνωρίζουν ως θεούς.
cropped-proclus.jpg

Ποιός είναι ο θεολόγος κατά τον Πλάτωνα.

Η παρούσα μελέτη είναι βασισμένη στο πρώτο βιβλίο του Πλατωνικού φιλοσόφου Πρόκλου.
Στην μελέτη αυτή καταγράφονται αποσπάσματα του βιβλίου αυτού καθιστώντας τις Πλατωνικές
απόψεις περισσότερο σαφείς.

Ποιός είναι ο θεολόγος κατά τον Πλάτωνα και από που αρχίζει και μέχρι ποιές υποστάσεις ανεβαίνει και με ποιά δύναμη της ψυχής ενεργεί.

12, 10
Ο Πρόκλος αναφέρει τις διάφορες μορφές θεολογίας και τις κατηγορίες των διάφορων θεολόγων.
Αυτοί είναι,
1) αυτοί που ονομάζουν ως “θεούς” τα πρώτα από την φύση τους, ίσως εννοεί τα πρώτα
“αίτια”,
2) αυτούς που θεωρούν μόνο αξιόλογη την υλική υπόσταση της ύπαρξης και θέτουν σε
δεύτερη μοίρα ως προς την ουσία όλα τα είδη των άυλων και χαρακτηρίζουν τις αρχές των
όντων υλικές και την εσωτερική διάθεση μας που τις αναγνωρίζει υλική,
3) αυτούς που εξαρτούν όλα τα υλικά σώματα από τα άυλα και εντοπίζουν την πρωταρχική
ύπαρξη στην ψυχή και τις ψυχικές δυνάμεις, και αποκαλούν θεούς τις καλύτερες ψυχές και
ονομάζουν θεολογία την επιστήμη που ανέρχεται έως αυτές και τις αναγνωρίζει,
4) αυτούς που τα είδη των ψυχών τα παράγουν από μια ανώτερη αρχή και θεωρούν τον νου ως
καθοδηγητή των πάντων, υποστηρίζουν ότι η καλύτερη τελείωση είναι η ένωση της ψυχής
με τον νου και πιστεύουν ότι το διανοητικό είδος της ζωής είναι το πιο πολύτιμο από όλα
και ταυτίζουν την θεολογία με την ερμηνεία της νοητικής ουσίας.

Proclus