Παρατηρήσεις για τις συζητούμενες υποθέσεις του Παρμενίδη, παρατηρήσεις οι οποίες δείχνουν την μεταξύ τους λογική συνέχεια και την συμφωνία τους με την πραγματικότητα.

56,15
“η ύπαρξη του Ενός προχωρά από πάνω μέχρι την πιο ασθενή υπόσταση των πραγμάτων.”

Εδώ αναφέρεται ότι το Εν ενυπάρχει εντός όλων των υπάρξεων.

Οι υπάρξεις που εξέχουν στις αρετές είναι πιο κοντά στο Εν.

Ενώ οι υπάρξεις που δρουν χωρίς αρετή είναι πιο απομακρυσμένες από το Εν.

Ωστόσο ακόμη και οι υπάρξεις που είναι απομακρυσμένες από το Εν εντός τους ενυπάρχει το Εν και τους δίνει την υπόσταση τους μέσα στο Γίγνεσθαι.

Επειδή όλες οι υπάρξεις οφείλουν την ύπαρξη τους στο Εν είναι δεκτικές στις αρετές και μπορούν να μεταβληθούν και να πλησιάσουν το Εν ανάλογα την ποιότητα τους.

57,5
“Γιατί όπως τα σώματα με την ίδια την ζωή τους συνδέονται με την ψυχή και όπως οι ψυχές με το
διανοητικό τους μέρος ανάγονται στον καθολικό νου και στην πρωταρχική νόηση, έτσι βέβαια και
τα αληθινά όντα με την δική τους ενότητα έχουν αναχθεί στην υπερβατική Ενότητα και έτσι είναι
αχώριστα από την πρωταρχική αιτία.”

  • Για τα θνητά όντα που έχουν σώμα, το σώμα τους συνδέεται με την ζωή
  • Η ζωή με την ψυχή.
  • Η ψυχή με την διάνοια.
  • Η δε δοιάνια τα ανάγει στον ενιαίο και καθολικό νου.
  • Τέλος ο νους τα συνδέει με την πρωταρχική νόηση της Ενάδας του νου.

Τα όντως όντα (Θεοί) με την δική τους ενότητα ανάγωνται στην Ενάδα των Θεών η οποία τα συνδέει στο Εν (την πρωταρχική αιτία)

58,15
“Και για να μιλήσω γενικά αυτό συμπεραίνουμε από όλα τα όντα, ότι δηλαδή, αν υπάρχει το Ένα
υπάρχουν και όλα μέχρι και την τελευταία υπόσταση, αν όμως δεν υπάρχει, δεν υπάρχει κανένα
από τα όντα. Είναι λοιπόν αίτιο που δημιουργεί και διασώζει όλα τα όντα το Ένα, πράγμα το οποίο
και ο Παρμενίδης το έβγαλε ως συμπέρασμα στο τέλος του διαλόγου.”

cropped-proclus.jpg

Τι είναι η πρόοδος και τι επιστροφή στο και από το Εν, τα είδη της αντίληψης του ανθρώπου

14,15
Ο Πρόκλος αναφέρει ότι υπάρχουν οι πρόοδοι των ενάδων.

Πρόοδος νοείται η κατάβαση του νου από το Εν μέχρι το υλαίο σώμα ενώ η επιστροφή είναι η αντίστροφη διαδικασία δλδ η ανάβαση από το υλαίο πεδίο μέχρι το Εν.

Επιστροφή στο Εν τελούν όσοι χρησιμοποιούν την νόηση η οποία είναι όχι η απλή σκέψη αλλά η πράξη του νου σε διαλογισμό ή ησυχασμό ή σε ουρανοδρομία της ψυχής που επιστρέφει πίσω στο Εν μετά τον θάνατο.

15,1
Η νοητική ιδιότητα της ψυχής μπορεί να συλλάβει τα νοητικά είδη και τη διαφορά τους, και η κορυφή του νου όπως λένε το άνθος του νου, συνδέεται με τις ενάδες των όντων και μέσω αυτών με την απόκρυφη Ένωση όλων των θείων ενάδων.

15,7
Ενώ υπάρχουν σε εμάς τους ανθρώπους πολλές αναγνωριστικές δυνάμεις αντίληψης της πραγματικότητας η γενιά των θεών δεν γίνεται αντιληπτή ούτε με την αίσθηση, ούτε με την αντίληψη, ούτε με την νόηση με λογικούς συλλογισμούς αλλά η ύπαρξη των θεών επιβαίνει στα όντα και έχει προσδιοριστεί από την Ένωση των πάντων.

Εδώ αναφέρονται οι διάφορες ενέργειες του ανθρώπου με τις οποίες αντιλαμβάνεται τηνπραγματικότητα.

Την αξιόλογη σειρά τους μας δίνει ο Πλάτωνας στην Πολιτεία (ΣΤ, 511d5-6) και
είναι:
α)αίσθηση,
β) δόξα,
γ) διάνοια,
δ) νόηση.

Η αίσθηση είναι η λειτουργία που αντιλαμβανόμαστε τα
ερεθίσματα του περιβάλλοντος.

Η δόξα είναι η αντίληψη που αποκομίζουμε από την αίσθηση και αναφέρεται στα φαινομενικά και όχι στην ουσία.

Η διάνοια είναι η διανοητική λειτουργία που έχει
σαν αντικείμενο τα μαθηματικά και τους λογικούς συνειρμούς.

Η νόηση είναι η ανώτερη λειτουργία της αντίληψης και έχει σαν αντικείμενο της το νοητό κόσμο της φιλοσοφίας και των ιδεών.

Proclus