Ποια είναι η αγαθότητα των θεών και πώς λέγονται αίτιοι όλων των αγαθών, σε αυτό το κεφάλαιο επίσης και ότι το κακό λαμβάνει ψευδή υπόσταση μέσα στον κόσμο και αυτό, και καθορίζεται από τους θεούς.

82,25
“γιατί κάθε πρωταρχικό αίτιο παράγει από τον εαυτό του όλα τα όμοια και από τον εαυτό του εξαρτά την ενιαία υπόσταση όσων έχουν λάβει υπόσταση με βάση κάθε είδος”

Κάθε αίτιο (όντως ον/Θεοί) παράγει από τον εαυτό του όλα τα όμοια. Τα παράγωγα αυτά λέγεται ότι είναι στην ίδια σειρά με τον Θεό. (τα παράγωγα μπορεί να είναι έμψυχα και άψυχα όντα)

Κάθε Θεός εξαρτά την υπόσταση των έμψυχων και άψυχων όντων με τρόπο ενιαίο.

83,18
“Και αυτό λοιπόν που πρωταρχικά δίνει υπόσταση στα αγαθά δεν επιτρέπεται να είναι υπαίτιο των αντίθετων δημιουργημάτων, αλλά ανέπαφη, απρόσμεικτη, και ομοιόμορφη από εκεί προέρχεται η φύση των αγαθών.

Και το θείο αίτιο των αγαθών έχει στηριχτεί αιώνια στον εαυτό του ενώ επεκτείνει σε όλα τα κατώτερα τη γενναιόδωρη συμμετοχή στα αγαθά, και από αυτά που συμμετέχουν άλλα διατηρούν απρόσμεικτη την συμμετοχή ….

ενώ αυτά που έχουν τοποθετηθεί τελευταία στην σειρά των καθολικών …. από την φύση τους δεν διατηρούν άθικτη και απρόσμεικτη την παροχή που φτάνει ως αυτά ούτε κατέχουν σταθερά και πάντοτε με τον ίδιο τρόπο το ανάλογο τους αγαθό, αλλά αφού γίνουν ασθενή, διαμοιρασμένα και υλικά και αφού γεμίσουν με την κατώτερη κατάσταση ελλείψεως ζωής δίνουν υπόσταση μαζί με την τάξη στην αταξία, με την λογική στον παραλογισμό, με την αρετή στην αντίθετη της την κακία”

Όσα όντα δεν διατηρούν άθικτη και απρόσμεικτη αυτά που παρέχουν οι Θεοί και δεν κατέχουν σταθερά το αγαθό γίνονται ασθενή και έτσι εμφανίζουν μια αντίθεση σιγά σιγά προς την θεία παροχή. Αυτή η αντίθεση ως δράση είναι η κακία.

84,12
“λόγω της εξασθένισης της δύναμης …. εξασθενίζουν την συμμετοχή στο καλό και δίνουν υπόσταση στο αντίθετο, υποταγμένο βέβαια κατά την ανάμειξη και την συνύφανση με το καλό.
Γιατί ούτε και εδώ το κακό δεν επιτρέπεται να λάβει υπόσταση απρόσμεικτη και εντελώς απαλλαγμένη από το καλό, αλλά ακόμη και αν ως προς το μέρος ένα τέτοιο πράγμα είναι κακό από την άποψη του συνόλου και του σύμπαντος οπωσδήποτε θα είναι καλό γιατί το σύμπαν είναι ευτυχισμένο και αποτελείται από μέρη πάντοτε τέλεια και τα οποία βρίσκονται σε αρμονία με την φύση, γιατί το αντίθετο με την φύση είναι κακό, που υπάρχει πάντοτε στα επιμέρους, και το άσχημο και το ασύμμετρο η παρεκτροπή και η ψευδής υπόσταση εντοπίζεται σε αυτά”

Η παρουσία του κακού στις κατώτερες βαθμίδες υπόστασης δηλώνεται με τον όρο “παρυπόστασις” όρος ο οποίος εμφανίζεται στην Νεοπλατωνική φιλοσοφία και επεκτείνεται και στους Χριστιανικούς συγγραφείς.

Ο όρος δηλώνει την ψευδή, παράπλευρη και εκφυλιστική εμφάνιση του κακού μέσα στην υπόσταση του καλού που είναι η κύρια και ομαλή υπόσταση που προέρχεται από την ύψιστη θεότητα που χαρακτηρίζεται από την αγαθότητα.

Το κακό εμφανίζεται λόγω της ελεύθερης βούλησης του όντος. Το ον αρχικά επιλέγει να απομακρυνθεί από την θεία παροχή (θεία πρόνοια) και έτσι γίνεται ασθενικό προς την λήψη της θείας παροχής έτσι η υπόσταση του καλού, ως έλλειψη του καλού που έχει εξασθενίσει εμφανίζει το κακό.

Σε καμία όμως περίπτωση δεν αποτελεί την βασική υπόσταση που προέρχεται και δημιουργείται από το Ένα Αγαθό και την πρόοδο των όντων.

85,1
“Γιατί δεν είναι δυνατόν έλλειψη ζωής ασχήμια και ασυμμετρία ούτε γενικά έλλειψη να διεισδύει στο σύμπαν αλλά πάντοτε όλο μαζί το πλήθος διατηρείται τέλειο από την αγαθότητα των καθολικών και η ζωή παντού είναι παρούσα και η ύπαρξη και η τέλεια ύπαρξη στον βαθμό που τα επιμέρους υμπληρώνουν το σύμπαν.”

85,7
Η υπόσταση του κακού λαμβάνεται από την αδυναμία αυτών που δέχονται τις λάμψεις των θεών.
Η δύναμη των Θεών δεν δίνει υπόσταση στο κακό, αλλά τα όντα που είναι αδύναμα να δεχθούν την
δύναμη των Θεών.

“Το θείο όπως έχει ειπωθεί είναι το αίτιο όλων των αγαθών ενώ η παρυπόσταση των κακών δεν
έχει λάβει υπόσταση από την δύναμη αλλά από την αδυναμία αυτών που δέχονται τις λάμψεις των
θεών και δεν εντοπίζεται στα καθολικά αλλά στα επί μέρους και όχι σε όλα.”
“Τα πρώτα νοητικά γένη μετέχουν αιώνια στην ιδέα του αγαθού, τα ενδιάμεσα όμως και αυτά που
ενεργούν μέσα στον χρόνο αδυνατούν να διαφυλάξουν την παροχή των θεών αμετάβλητη,  ομοιόμορφη και απλή επισκιάζοντας με την δική τους πολυπλοκότητα την απλότητα της, με την πολυμορφία τους την ενιαία μορφή, και με την δική τους σύμμειξη την καθαρότητα της.”

86,10
“Δεν είναι κάθε ον πανάγαθο γιατί δεν θα υπήρχε φθορά και γέννηση των σωμάτων ούτε καθαρμός και τιμωρία των ψυχών…. ούτε οι θεοί είναι υπαίτιοι των κακών όπως είναι των αγαθών αλλά η αδυναμία όσων δέχονται το αγαθό και η κατώτατη τους υπόσταση ούτε το κακό που εμπλέκεται στην στην υπόσταση των επιμέρους είναι αμιγές με οποιονδήποτε τρόπο με το αγαθό αλλά και αυτό μετέχει με κάποιο τρόπο καθώς κυριαρχείται από την αγαθή ουσία, ούτε είναι δυνατόν να λάβει υπόσταση το κακό που είναι εντελώς καθαρό από κάθε αγαθό γιατί το απόλυτο κακό βρίσκεται πέρα από το μη ον που με κανένα τρόπο δεν υπάρχει όπως ακριβώς και το απόλυτο καλό βρίσκεται πέρα από το ον που με κάθε τρόπο υπάρχει, ούτε άτακτο έχει αφεθεί το κακό που εντοπίζεται στα επιμέρους αλλά και αυτό κατευθύνεται από τους θεούς και για αυτό η Δικαιοσύνη εξαγνίζει την κακία ανάμεσα στις ψυχές ενώ ανάμεσα στα σώματα κάποια άλλη τάξη των θεών είναι η εξαγνιστική”

cropped-proclus.jpg

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s