Νεοπλατωνισμός και Βουδδισμός

οι Βουδδιστές με τον όρο Ανάτα ενοούν την ανυπαρξία ενός αθάνατου πυρήνα της ύπαρξης. Για αυτό δεν πιστεύουν στην ψυχή.
Αυτό έγινε διότι οι Ινδουιστές πιστεύουν στην παγκόσμια ψυχή ή αλλιώς Άτμαν.

Το να πεις όπως λένε οι Ιδουιστές ότι κάθε μικρή ψυχή πηγαίνει και ενώνεται σε ένα σύνολο τον Άτμαν οριοθετεί μια άλλη ύπραξη.

Για αυτό επειδή οι Βουδδιστές θεωρούν ότι όταν πεθαίνουν αυτό που μένει δεν μπορεί να πάει να γίνει μια άλλη υπ+αρξη (υπό+άρχω) λένε ότι δεν υπάρχει κάποιου είδους ψυχή.
Για τους Βουδδιστές η ύπαρξη ψυχής οδηγεί σε μια άλλη ύπαρξη πίσω στην Σαμσάρα με άλλα λόγια.
Οπότε μετά τον θάνατο δεν είναι σκοπός να μείνεις αθάνατη ψυχή αλλά να βγεις έξω από την ύπαρξη έξω από την Σαμσάρα.

Το έξω από την ύπαρξη (Σαμσάρα) δεν είναι μηδενισμός. Το έξω από την ύπαρξη οδηγεί στην Αρχή στο Υπέρλογο Εν όπως θα λέγαν οι Νεοπλατωνικοί. Μόνο που εδώ έχουμε Βουδδιστές και το Εν το λένε Νιρβάνα.

Το Εν ή αλλιώς το πρώτο αίτιο είναι υπέρλογο δεν περιγράφεται και δεν έχει επίθετα και λέξεις περιγραφής.

Οι Βουδδιστές λοιπόν πιστεύουν στην Ανάτα δλδ στην μη ύπαρξη ψυχής αλλά στην έξοδο της ύπαρξης έξω από την κτίση πίσω στο πρώτο αίτιο. Επιστροφή στο Υπέρλογο και Υπερούσιο σημαίνει Ανάτα.

Τώρα θα μου πεις τι είναι αυτό που μετενσαρκώνεται από σώμα σε σώμα αν δεν υπάρχει ψυχή;
Οι Βουδδιστές εδω λένε ότι ο νους που επιθυμεί να είναι κάτι πέρα από ασώματος νους οδηγείται σε ένα σώμα μέσα στην Σαμσάρα.
Στην ουσία μετά θάνατο αυτό που μένει είναι αθάνατος νους. Αν αυτός επιθυμήσει σώμα γίνεται μετενσάρκωση. Αν δεν επιθυμήσει σώμα μένει ασώματος και αιώνιος στην Νιρβάνα.

Αυτή η άποψη περί Νου και όχι ψυχή μας το αναφέρει και στην αρχαία Ελλάδα ο Πλούταρχος που ήταν ιερέας των μυστηρίων.
Ο Πλούταρχος λέει ότι μετά θάνατο τα 3 μέρη της ψυχής (Λογιστικό, Επιθυμητικό, Θυμοειδές) χάνουν τους δεσμούς τους και το Λογιστικό μένει στο τέλος μόνο του και οδηγείται κοντά στον Νοητό Ήλιο. Τα άλλα δύο σαν σκιά οδηγούνται στα έγκατα του Άδη. Περί σκιών στον Άδη συμφωνεί και ο Όμηρος.

Εδώ βλέπουμε την σύγκλιση Βουδδισμού Νεοπλατωνισμού όπου θεωρούν ότι μετά θάνατο η ψυχή δεν είναι αθάνατη αλλά διαλύεται και μένει μόνο το Λογιστικό. Οι Νεοπλατωνικοί το Λογιστικό το λέγαν Νου.

Έτσι είτε είσαι Νεοπλατωνικός είτε Βουδδιστής πιστεύεις στην μη ύπαρξη της ψυχής αλλά στην ύπαρξη του Νου.
Οι Βουδδιστές ωστόσο οδηγηθηκαν στο συμπέρασμα της μη-ψυχής από την διαπίστωση ότι και ο Άτμαν είναι υπόσταση άρα κάτι που γεννήθηκε και θα πεθάνει κάποτε άρα όλες οι ψυχές που οδηγούνται στον Άτμαν είναι θνητές.
Οι Βουδδιστές δεν περιγράφουν ψυχοδιάλυση όπως οι Πλατωνιστές αυτή είναι η διαφορά. Οι Βουδδιστές αρνούνται την αιωνιότητα της υπόστασης του Άτμαν. Από την άλλη δεν αρνούνται την αιώνια κατάσταση της Νιρβάνα.

Στην Νιρβάνα υπάρχει έλειψη του θανάτου. Επομένως είναι αυτό που λέμε αιώνια ζωή. Αυτή η κατάσταση μπορεί να υφίσταται μόνο στο πρώτο αίτιο, στο Εν. Εδώ όμως και πάλι μας λένε ότι δεν υπάρχει αρχικό Ον το Εν αλλά μια αιώνια κατάσταση η Νιρβάνα.

Την ώρα του θανάτου η ψυχή έχει μέσα της Νου και αυτός ο Νους σκέφτεται και παράγει ιδέες. Αν στο μεταθανάτιο μπάρντο σκεφτείς να γίνεις κάτι τότε θα γίνεις αυτό που σκέφτεσαι. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αρνηθείς οποιαδήποτε υπόσταση. Δεν πρέπει να επιθυμήσεις να γίνεις ούτε Θεός ούτε άνθρωπος ούτε ζώο ούτε φυτό, ούτε άψυχο ον (νερό, βουνό, κτλ.)

Πρέπει να διατηρεις την επιθυμία να υπερέχεις από κάθε υπόσταση. Για να μην γίνεις ξανά άνθρωπος πρέπει να απαρνηθείς τις χαρές και τις απολαύσεις της ανθρώπινης ζωής. Πρέπει να απαρνηθείς να έχεις γυναίκα, παιδιά, συγγενείς κτλ Πρέπει να απαρνηθείς να έχεις ερωτικές σχέσεις, απολαύσεις όπως φαγητό κτλ.

Για να μην γίνεις Θεός πρέπει να απαρνηθείς μεταφυσικές δυνάμεις που μπορεί να αποκτήσεις σαν Θεός ή μπορεί να δοκίμασες σαν άνθρωπος. Π.χ αν κάποιος άνθρωπος ήταν μεταφυσικός στην ζωή του και είχε χαρίσματα όπως τηλεπάθεια, προφητικά όνειρά κτλ… όλα αυτά σαν θεικές δυνάμεις πρέπει να μην τα επιθυμείς.

Για να μην γίνεις ζώο πρέπει στον θάνατο σου να μην φοβάσαι και κοιτάξεις να κρυφτείς μέσα σε μια μήτρα.

Γενικά πρέπει να μην επιθυμήσεις τίποτα από κάποια ύπαρξη ή κατάσταση. Αυτό είναι το σβήσιμο της επιθυμίας για το «να είσαι». Γιατί μέσα από το να είσαι «κάτι» έχεις συνηθήσει να απολαυμάνεις και να δοκιμάζεις την ευτυχία και την ευδαιμονία.

Οι Βουδδιστές λένε ότι αυτός ο τρόπος απόκτησης ευτυχία μέσα από το να «είσαι» είναι λάθος διότι το να «είσαι» κάποια στιγμή παύει και παύει οδυνειρά με θάνατο και αρρώστιες. Και έτσι βιώνει κάποιος την δυστυχία και χάνει όλη την ευτυχία του να «είσαι».

Στο μεταθανάτιο μπάρντο λοιπόν πρέπει να μην αναζητάς την ευδαιμονία και την ευτυχία σαν άνθρωπος σαν θεός ή σαν ζώο με το να γίνεις μια ύπαρξη. Μόλις η ψυχή απαρνηθεί την υπόσταση αρχίζει η ψυχοδιάλυση.

Αφού ξεχωρίσει ο Νους από την ψυχή αυτός ο Νους πρέπει να απαρνηθεί όλα τα μεταφυσικά χαρίσματα και του να βιώνει την ευδαιμονία σαν Θεός με κάποιο σώμα. Αν το κάνει αυτό μοιραία θα οδηγηθεί προς μια ενδεχόμενη ασώματη υπόσταση που θα βιώνει αιώνια ευτυχία.

Οι Βουδδιστές προειδοποιούν ακόμη και αυτή η αιώνια ευτυχία δεν είναι αιώνια όπως θα νομίζει ο ασώματος Νους.
Αυτό το πεδίο των ασωμάτων όντων είναι το τελευταίο Θεϊκό πεδίο το Αρούπα Λόκα.

Εδώ ο ασώματος Νους πρέπει να απαρνηθεί μια τέτοια ευδαιμονία με ασώματη κατάσταση. ΑΝ το κάνει αυτό τότε αυτόματα φεύγει εκτός κτίσης έξω από την Σαμσάρα και οδηγείται στην Νιρβάνα μεσα στο Υπέρλογο και Υπερούσιο.

Το Υπερούσιο είναι ο τελικός σκοπός και στόχος των Βουδδιστών. Ποτέ άλλωτε η αρχαία Ελληνική φιλοσοφία δεν είχε φτάσει τόσο κοντά στην αθανασία όσο οι Πλατωνιστές και οι Βουδδιστές.

Η αληθινή Νιρβανα είναι το Υπερούσιο. Εκεί δεν «είσαι» κάτι. Δεν έχεις κάποιο φωτεινό σώμα αλλά ούτε είσαι ασώματος Νους.
Αυτό που σημβαίνει είναι ότι βιώνεις το Εν την πρώτη αρχή σαν φύση και σκοπίμως εδώ δεν είπα ύπαρξη ή υπόσταση.
Ύπαρξη και υπόσταση θα σήμαιναι ότι ακόμα είσαι κάτω από το Εν κάτω από μια ΑΡΧΗ.

Στην Βουδδιστική Νιρβάνα μετουσιώνεσαι σε υπέρούσιο αληθινά αιώνιο ΕΙΝΑΙ (όχι ον αλλά ΕΙΝΑΙ)
Σε αυτό το συμπέρασμα συγκλίνει και η αρχαία Ελλάδα με την Νεοπλατωνική φιλοσοφία του Πρόκλου.

Advertisements

Περί μεθέξεως

Περί της κατά Πλάτωνα θεολογίας βιβλίο Β. (12.1 έως το 14.17)

12.1 – 12.4
Αλλά αν είναι και πολλά και ένα τότε:
1. τα πολλά μετέχουν στο ένα ή
2. το ένα στα πολλά ή
3. και καθένα από τα δύο στο άλλο ή
4. κανένα από τα δύο στο άλλο.
Σε αυτό το απόσπασμα 12.1 – 14.7 θα εξεταστούν αυτές οι υποθέσεις.

12.5 – 12.15
Αν ούτε το ένα μετέχει στα πολλά ούτε τα πολλά στο ένα, θα υπάρξουν τα ίδια παράλογα
πράματα τα οποία και προηγουμένως αποδείξαμε για την υπόθεση της ύπαρξης μόνο των
πολλών γιατί πάλι θα υπήρχαν τα πολλά χωρίς το ένα.

 

Στα προηγούμενα μέρη του βιβλίου είδαμε τι θα συνέβαινε αν τα πολλά και το Έν ήταν χωριστά.
Με βάσει ότι δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο καταλήγουμε και στο συμπέρασμα ότι
αφού υπάρχει σχέση των πολλών με το Εν θα υπάρχει και η μέθεξη μεταξύ τους.
Επομένως το να μην υπάρχει καθόλου μέθεξη είναι αδύνατον.

 
12.16 – 14.8
Αν όμως και το ένα μετέχει στα πολλά και τα πολλά στο ένα και καθένα από αυτά τα δύο
συμπεριλαμβάνεται στο άλλο, είναι ανάγκη να υπάρχει μια διαφορετική τρίτη φύση εκτός από αυτά, η οποία δεν θα είναι ούτε ένα ούτε πολλά.

 
Σε αυτό το απόσπασμα του βιβλίου αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να υπάρχει ένα τρίτο αίτιο πιο
πάνω από το Εν και τα πολλά διότι τότε αυτό θα ήταν η αρχή και θα ήταν ένα άλλο Εν.

 
12.24
Αν το Εν και το πλήθος μετέχουν το ένα στο άλλο ούτε το Εν θα είναι αίτιο της ύπαρξης για το πλήθος ούτε το πλήθος για το Εν.

 
13.15
Αν όμως και αυτό (το Εν) μετέχει στα πολλά , είναι φανερό ότι με την ίδια λογική θα
παρουσιαστεί και άλλο πριν από αυτό και αυτό άπειρες φορές.

 
14.8
Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι:
1. Το ένα δεν μετέχει στα πολλά
2. ταυτόχρονα το ένα δεν μετέχει στα πολλά και τα πολλά στο ένα
3. το ένα και τα πολλά έχουν σχέση μέθεξης και επομένως δεν ισχύει ότι κανένα από τα δύο
δεν μετέχουν το ένα στο άλλο
4. Τελικά τα πολλά είναι αυτά που μετέχουν στο Ένα
5. Το Ένα όμως παραμένει απρόσμεικτο.
6. Δεν υπάρχει κάτι ανώτερο από το Ένα.
7. Το Ένα είναι το αίτιο της ύπαρξης.

 
Από όλα αυτά είναι ανάγκη και τα πολλά να μετέχουν στο Ένα και το Ένα απρόσμεικτο να
είναι σε σχέση με τα πολλά και να μην υπάρχει τίποτα ανώτερο από το Ένα, αλλά αυτό να
είναι αίτιο της ύπαρξης και για τα πολλά.

 
Γιατί κάθε τι στερούμενο από το Ένα δραπετεύει αμέσως στο τίποτα και στην φθορά του ενώ
αυτό που δεν είναι πολλά, δεν είναι ταυτόχρονα μη πολλά και κανένα. Γιατί στο ένα το κανένα
είναι αντίθετο ενώ στα πολλά τα μη πολλά.

 
Στο Ένα το κανένα είναι αντίθετο και όχι τα πολλά.
Αυτό σημαίνει ότι το Ένα και τα Όντα δεν είναι αντίθετα.
Τα Όντα προέρχονται από το Ένα.
Αυτό που είναι αντίθετο στο Ένα είναι το κανένα.
Αυτό που είναι αντίθετο στα πολλά είναι το μη πολλά.
Άρα τα Όντα και το Ένα βρίσκονται σε σχέση μεταξύ τους.
Τα πολλά δεν στερούνται το Ένα.
Ο,τι στερείται (υποθετικά, διότι αυτό θα σήμαινε πρόσβαση στο μη-ον) το Ένα δραπετεύει στο
τίποτα (μηδέν).

cropped-proclus.jpg

Συλλογιστική πορεία η οποία οδηγεί στην υπερούσια αρχή των πάντων με βάση την μελέτη του Ενός και του πλήθους. (5)

Από το 9.3 έως το 11.27 αναλύονται τα συμπεράσματα που προκύπτουν από την
υπόθεση ότι υπάρχει μόνο το Εν.

9.3 – 10.16
Αν δεν υπάρχουν τα πολλά αλλά μόνο το Εν τότε δεν θα υπήρχε σύνολο και μέρη και έτσι δεν
θα υπήρχαν τα πολλά.
Διότι το Εν είναι ένα και δεν έχει μέρη. Σαν ένα και μόνο λοιπόν δεν έχει αρχή μέση και τέλος και
δεν είναι σε τμήματα όπως ένα πλήθος. Επομένως αν υπήρχε μόνο το Εν δεν θα υπήρχε το πλήθος
πράγμα αδύνατον.

9.17 – 9.21
Ακόμη δεν θα υπήρχε κανένα σχήμα κανενός όντως.
Η ευθεία έχει το μέσο και τα άκρα, ο κύκλος ένα σημείο ως κέντρο και την περιφέρεια ως τα δύο
του άκρα. Τα άλλα σχήματα είναι μεικτά των δύο αυτών σχημάτων.
Επομένως αν δεν υπάρχει το πλήθος δεν θα υπήρχαν τα άκρα και τα μέση ως μέρη και έτσι δεν θα
υπήρχαν τα σχήματα.

9.22 – 10.3
Αλλά όμως δεν θα υπάρχει κάτι που να συμπεριλαμβάνεται στον εαυτό του ούτε σε κάτι άλλο.

10.4 – 10.13
Ακόμη δεν θα είναι κάποιο από τα όντα ούτε σταθερό ούτε κινούμενο.

10.14 – 10.21
Θα είναι αδύνατον να είναι κάτι ίδιο και διαφορετικό κάποιου.

10.22 – 10.25
Αλλά όμως δεν θα είναι δυνατόν να είναι κάτι ούτε όμοιο ούτε ανόμοιο με κάτι.

11.1 – 11.7
Δεν είναι δυνατόν κάτι να έρθει σε επαφή με κάτι άλλο ούτε να αποχωριστεί από κάτι αν
υπάρχει μόνο το Εν και τίποτα άλλο.

11.8 – 11.18
Δεν θα είναι κανένα από τα όντα ούτε ίσο ούτε άνισο.

Γενικά εδώ ο Πρόκλος με όλα αυτά θέλει να πει ότι όταν δεν υπάρχει το πλήθος και τα μέρη του
δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ των μερών αφού αυτά δεν υφίστανται.
Όλα αυτά όμως είναι αδύνατα διότι και τα μέρη υπάρχουν και οι σχέσεις μεταξύ τους.
Η μέθοδος του Πρόκλου για να δει αν ισχύει η φιλοσοφία περί του Ενός και του πλήθους εδώ
βασίζεται σε υποθέσεις και στην δια άτοπον απαγωγή. Συγκρίνει τα συμπεράσματα των υποθέσεων
με την πραγματικότητα και έτσι βλέπει ότι οι υποθέσεις περί της ανυπαρξίας του Ενός ή του
πλήθους απλά παύουν να ισχύουν. Επομένως η φιλοσοφία περί του Ενός και του πλήθους ισχύει
κατά την Πλατωνική θεώρηση.

cropped-proclus.jpg

Συλλογιστική πορεία η οποία οδηγεί στην υπερούσια αρχή των πάντων με βάση την μελέτη του Ενός και του πλήθους. (4)

4.23 – 6.3
Αν είναι πολλά, όπως έχει υιοθετηθεί θα είναι άπειρες φορές άπειρα και αν πάρεις
οποιοδήποτε από τα άπειρα και αυτό θα είναι άπειρες φορές άπειρο και ούτω καθεξής.
Ο Πρόκλος εδώ ερευνά αν τα όντα είναι άπειρες φορές άπειρα και καταλήγει στο συμπέρασμα.

5.15
Γιατί αν το ον είναι άπειρες φορές άπειρο δεν θα είναι δυνατόν ούτε να το γνωρίσει κανείς
ούτε να το συλλάβει γιατί κάθε τι άπειρο είναι ασύλληπτο και άγνωστο.
Επομένως το Ον έχει πέρας και δεν είναι άπειρο.
Προσωπική σημείωση: Μπορεί όμως να έχει την ψευδαίσθηση του άπειρου διότι μπορεί να είναι
σφαίρα, κύκλος κτλ.

6.3
Δεν υπάρχουν λοιπόν τα πολλά αν δεν υπάρχει το Ένα.
Τελικό συμπέρασμα δεν υπάρχουν τα πολλά χωρίς το Ένα αλλά ούτε είναι άπειρα χωρίς πέρας.Το Ένα δίνει τόσο την υπόσταση όσο και το πέρας.

6.4 – 10.7
… τα ίδια πράματα θα είναι όμοια και ανόμοια ως προς τα ίδια πράματα…
Γιατί αν τα πολλά δεν είναι ένα τότε θα έχουν πάθει το ίδιο πράγμα να μην είναι ένα.
Θα είναι ίδια ως προς την στέρηση του Ενός.

… θα είναι τα πολλά όμοια μεταξύ τους…
έτσι τα όντα θα είναι όμοια μεταξύ τους ως προς την στέρηση του Ενός.

… θα είναι και οπωσδήποτε ανόμοια …
κάθε ον αν του αφαιρεθεί το Ένα τότε θα είναι πάλι ανόμοιο μεταξύ αυτών.
Για παράδειγμα αν το Εν είναι το 1 και τα όντα οι αριθμοί, και αφαιρέσουμε το 1 από κάθε αριθμό
τότε οι αριθμοί όλοι θα είναι όμοιοι ως προς την πράξη της αφαίρεσης αλλά σαν αριθμοί θα είναι
ανόμοιοι διότι το 3 θα έχει γίνει 2, το 4 θα έχει γίνει 3 κτλ.

7.8
Επιπλέον τα πολλά θα είναι και κινούμενα και ακίνητα αν δεν υπάρχει το Εν.
Αν κάθε ένα (από τα πολλά του Γίγνεσθαι) δεν είναι ένα, θα είναι αμετακίνητο ως προς την
στέρηση του Ενός.
Γιατί όταν κάτι στερείται κάτι τις θέλει να το αποκτήσει. Και αυτό είναι μια μεταβολή.
Αν λοιπόν το πλήθος στερούνταν το Ένα θα μεταβάλλονταν για να το αποκτήσουν.
Αφού όμως υποθέτουμε ότι το πλήθος των όντων δεν έχει το ένα (αφού αυτό δεν υπάρχει
υποθετικά) τότε το πλήθος θα είναι αμετακίνητο ως προς την στέρηση.
Αν όμως τα πολλά μένουν σταθερά αυτό σημαίνει ότι μένουν στην ίδια κατάσταση ή τόπο κτλ.
Δλδ τα πολλά μένουν σε κάτι τις ίδιο και έτσι εφαρμόζουν την “μονή” την στάση να είναι το ίδιο
δλδ. Όταν όμως κάτι μένει είναι μονάδα είναι και έτσι ένα εν.
Κάθε τι λοιπόν που παραμένει σταθερό παραμένει σε κάποιο ένα.
Από την υπόθεση όμως ότι το πλήθος δεν έχει το εν σημαίνει ότι το πλήθος δεν είναι σταθερό.
Κάτι όμως που δεν είναι σταθερό κινείται.
Έτσι το πλήθος ταυτόχρονα είναι και σταθερό και κινείται αν υποθέσουμε ότι δεν υπάρχει το Εν.
Πράγμα που είναι αδύνατον.
Επομένως το Εν άρχει των υπάρξεων.

8.5
Αν δεν εστί το Εν δεν υπάρχει και κανένας αριθμός των όντων.
Το εν είναι και η μονάδα και η αρχή των αριθμών. Αν δεν υπάρχει η μονάδα δεν υπάρχουν οι
αριθμοί αλλά ούτε τα σύνολα των αριθμών που είναι και αυτά μονάδες. Δλδ μια τριάδα είναι ένα
σύνολο και ένα εν, το ίδιο και μια πεντάδα, και μια εξάδα κτλ.
Αν λοιπόν δεν υπάρχει το εν ή αλλιώς η μονάδα ούτε οι αριθμοί υπάρχουν ούτε τα σύνολα τους.

8.15
Αν δεν υπάρχει το Εν δεν θα υπάρχει και γνώση κανενός από τα όντα

cropped-proclus.jpg

Συλλογιστική πορεία η οποία οδηγεί στην υπερούσια αρχή των πάντων με βάση την μελέτη του Ενός και του πλήθους. (3)

Γιατί κάθε ον πρέπει να υποστηρίξουμε ότι είναι ένα κάτι ή ότι δεν είναι τίποτα (μηδέν), και
ότι αυτό που είναι ένα κάτι, υπάρχει, ενώ αυτό που είναι (μηδέν) ένα τίποτα δεν υπάρχει
καθόλου.
Κάθε αριθμός είναι σαν ένα ον και είναι κάτι, π.χ. 4.
Το τίποτα δεν είναι αριθμός και έτσι δεν υπάρχει καθόλου, είναι μη μονάδα (μηδέν).

Αν υπάρχουν τα πολλά τότε κάθε ένα από τα μέρη των πολλών θα είναι κάτι
Οι μονάδες είναι τα μέρη από τους αριθμούς, έτσι ένα ον έχει μέρη και αυτό είναι κάτι τις και όχι
τίποτα.
αν τα μέρη των πολλών δεν είναι κάτι τότε ούτε τα πολλά μπορούν να είναι κάτι και αυτά και
να υπάρχουν.
Αν οι μονάδες των αριθμών ήταν τίποτα τότε και τα μέρη των όντων θα ήταν τίποτα και έτσι δεν θα
υπήρχαν τα όντα. Επομένως οι μονάδες απαρτίζουν τους αριθμούς και με τον ίδιο τρόπο τα μέρη τα
όντα.

Αν είναι λοιπόν μόνο πολλά και με κανένα τρόπο ένα δεν θα μπορούν να είναι ούτε πολλά.
Η μονάδα όμως είναι το Εν. Έτσι τα όντα βασίζονται στο Εν και δεν μπορούν να υπάρχουν χωρίς
αυτό.

cropped-proclus.jpg

Συλλογιστική πορεία η οποία οδηγεί στην υπερούσια αρχή των πάντων με βάση την μελέτη του Ενός και του πλήθους. (2)

Αν λοιπόν είναι πολλά τα όντα και πολλά κατ’ αυτόν τον τρόπο που είπαμε στην αρχή, χωρίς
να υπάρχει πουθενά το ένα, πολλά και απίθανα θα προκύψουν, μάλλον όλη η φύση των όντων θα αφανιστεί εντελώς, αμέσως μόλις δεν υπάρχει τίποτα το οποίο να μην μπορεί να συμμετέχει στο ένα.

Εδώ ο Πρόκλος κάνει μια περίληψη ότι το Ον βασίζεται στο Εν και ότι αν δεν είναι το Εν τότε δενμπορεί να υπάρχει το πλήθος των όντων.

Ο συλλογισμός εδώ πάει ως εξής:
Το Εν λογίζεται με τον αριθμό 1. Τα υπόλοιπα όντα με τους άλλους αριθμούς 2,3,4,5,6,7…
Αν δεν είναι το 1 τότε δεν μπορούν να υπάρξουν οι αριθμοί διότι κάθε αριθμός είναι σύνολο
μονάδων. Δλδ το 2 = 1+1, …, 5=1+1+1+1+1 κτλ
Από τη άλλη κάθε αριθμός είναι μοναδικός δλδ υπάρχει μόνο ένα 5 ή ένα 6 ή ένα 7 κτλ επομένως
σαν μοναδικότητα κάθε αριθμός είναι μια μονάδα. Αν δεν υπάρχει λοιπόν το 1 τότε ούτε τα
αθροίσματα μπορούν να υπάρξουν ούτε οι μοναδικότητες ούτε σύνολα αριθμών όπως οι πεντάδες,
εξάδες κτλ.

cropped-proclus.jpg

Συλλογιστική πορεία η οποία οδηγεί στην υπερούσια αρχή των πάντων με βάση την μελέτη του Ενός και του πλήθους. (1)

Περί της κατά Πλάτωνα θεολογίας Βιβλίο Β

3.12.
Όλα τα όντα και όλες οι φύσεις των όντων είναι αναγκαίο:
1. ή να είναι μόνο πολλά χωρίς να υπάρχει καμία ενότητα σε αυτά, ούτε σε κάθε ένα χωριστά ούτε στο σύνολο των όντων

2. ή να είναι ένα μόνο, χωρίς να υπάρχει κανένα πλήθος σε αυτά, αλλά όντας όλα συνενωμένα σε μια κοινή δύναμη της ύπαρξης
3. ή να είναι το ον πολλά και ένα
3.1. για να μην κυριαρχεί μόνο του το πλήθος στα όντα
3.2. ούτε και να αναγκαζόμαστε “όλα μαζί” ακόμα και τα αντίθετα να τα ανακατεύουμε στο ίδιο μείγμα.

Ο Πρόκλος εδώ παραθέτει τρεις απόψεις περί του ενός και του πλήθους. Εξετάζει ποια από τις τρεις μπορεί να ισχύει στην συνέχεια με αναλυτική σκέψη.

Η πρώτη άποψη θέλει τα όντα πολλά χωρίς καμία ενότητα, ούτε σαν όντα ούτε σαν σύνολο.
Η δεύτερη άποψη θέλει τα όντα να είναι ενωμένα σε κάτι τις ενιαίο και έτσι να υπάρχει το πλήθος.
Η τρίτη άποψη θέλει να υπάρχει το Εν και τα πολλά. Έτσι το πλήθος δεν θα είναι αυτό που κυριαρχεί στα όντα αλλά και τα αντίθετα του Γίγνεσθαι δεν θα είναι το ίδιο με τα όντα του Είναι, όλα μαζί σε ένα σύνολο, “μείγμα”.

 

cropped-proclus.jpg